Ψυχαναλυτική Ψυχοθεραπεία

Εάν προσπαθήσουμε να μελετήσουμε θεωρητικά την σημασία, τα όρια και τη λειτουργία μιας ψυχαναλυτικής ψυχοθεραπευτικής εργασίας, θα χρειαστούν πολλές σελίδες ανάπτυξης της πορείας της στον χρόνο. Κάνοντας μια μνεία στον θεωρητικό ορισμό του πλαισίου, ψυχανάλυση είναι ο γνωστικός κλάδος ο οποίος ιδρύθηκε από τον Φρόιντ και περιλαμβάνει, όπως γράφει ο ιδρυτής του, τρία επίπεδα: μια μέθοδο διερεύνησης, η οποία συνίσταται στην ανάδειξη της ασυνείδητης σημασίας των λόγων, των πράξεων και των προϊόντων της φαντασίας και η οποία στηρίζεται στον ελεύθερο συνειρμό του ατόμου, μια μέθοδο ψυχοθεραπείας, η οποία βασίζεται στην ερμηνεία της αντίστασης, της μεταβίβασης και της επιθυμίας, και ένα σύνολο ψυχολογικών και ψυχοπαθολογικών θεωριών[1]. Χρειάζεται να αναφέρουμε τη μεγάλη σημασία των αρχικών συναντήσεων θεραπευτή και θεραπευόμενου, κατά τις οποίες αρχίζει να δημιουργείται μια πρώτη υπόθεση για το αίτημα του θεραπευόμενου, τη δομή της προσωπικότητάς του και την πορεία της θεραπευτικής εργασίας.

Αν απομακρυνθούμε από τη θεωρητική αποτύπωση της ψυχανάλυσης και της ψυχαναλυτικής ψυχοθεραπείας και προχωρήσουμε σε μια πιο ψυχική και συμβολική αποτύπωσή τους, εύκολα μας έρχεται στο μυαλό αυτό που η Nancy McWilliams γράφει στο βιβλίο της Ψυχαναλυτική Διάγνωση (2012)[2], «από τη στιγμή που κατανοώ πλήρως ένα άτομο με το οποίο συνεργάζομαι και η θεραπεία εξελίσσεται ομαλά, δεν σκέφτομαι πια με διαγνωστικούς όρους και απλά αφήνομαι στη μοναδικότητα της επικοινωνίας που ξετυλίγεται ανάμεσα σε μένα και τον πελάτη». Σίγουρα, όμως, όταν μιλάμε για μια ψυχαναλυτική ψυχοθεραπεία εννούμε την ψυχοθεραπευτική διαδικασία που πραγματοποιείται βάσει της θεωρίας και της τεχνικής της ψυχανάλυσης.

Απώτερος στόχος κάθε ψυχαναλυτικής ψυχοθεραπείας είναι η αναγνώριση και η ενίσχυση της ικανότητας του θεραπευόμενου να διαχειρίζεται αποτελεσματικά συναισθήματα και ψυχικές συγκρούσεις. Σημαντική θέση έχει η θεραπευτική σχέση που αναπτύσσεται κατά τη διάρκεια της θεραπείας, η οποία βασίζεται στην ενσυναίσθηση του θεραπευτή και στην εμπιστοσύνη του θεραπευόμενου, χωρίς όμως αυτό να αποτελεί κανόνα. Η ψυχαναλυτική διάγνωση και ο θεραπευτικός σχεδιασμός είναι επιπλέον παράγοντες μεγάλης θεραπευτικής αξίας.

Η συχνότητα των συνεδριών της ψυχοθεραπείας ψυχαναλυτικής προσέγγισης (ψυχοδυναμική) ξεκινά συνήθως από 1-2 φορές τη βδομάδα, με διάρκεια κάθε συνεδρίας συνήθως στα 45΄. Η συνολική διάρκεια μιας ψυχοδυναμικής ψυχοθεραπείας δεν είναι δυνατόν να προβλεφθεί με ακρίβεια από την αρχή, καθώς εξαρτάται σε μεγάλο βαθμό -εκτός των άλλων- από το είδος του αιτήματος και τη δομή προσωπικότητας του θεραπευόμενου. 

Για περισσότερες πληροφορίες μη διστάσετε να επικοινωνήσετε μαζί μου μέσω της ειδικής φόρμας και θα χαρώ να σας απαντήσω σε απορίες και ερωτήματα.

Γεωργοπούλου Χρυσούλα,

Ψυχολόγος, MSc Ψυχικής Υγείας

---

[1] Laplanche, J., & Pontalis, J.-B. (1986). Λεξιλόγιο  της Ψυχανάλυσης. Αθήνα: Εκδόσεις Κέδρος

[2] McWilliams, N. (2012). Ψυχαναλυτική διάγνωση. Επιμέλεια Αναγνωστοπούλου Τ. & Τριλίβα Σ. Αθήνα: Ελληνικά Γράμματα.